dinsdag 19 mei 2015

ALEXIA

Niets zou meer hetzelfde zijn na die dag. Niets was nog wat het was geweest na die dag.

Al enige tijd stond de afspraak gepland voor een bezoek aan de tandarts. Bij de mondhygiëniste om precies te zijn. Om kwart over één, vijftien minuten voor tijd en met fresh gepoetste tanden loop ik de lege wachtkamer binnen en neem plaats in de ongemakkelijke, erg oranje gekleurde bank waar je niet rechtop in kunt zitten maar half liggend moet hangen om nog enig comfort te voelen. Ik vind dat een slechte voorbode voor wat moet komen, zeker bij een tandarts.

Even later komt een assistente binnen en ziet mij zitten. Ze noteert dat ik er ben en ik blijf onrustig bankhangen. Niet veel later gaat de voordeur open en een jonge vrouw komt al pratend aan de telefoon binnen, ze klinkt haastig en druk. “ De baas komt binnen” , denk ik nog.

Ik let niet echt op en kijk meer naar de TV-krant met slechte advertenties, zo te zien zelf in elkaar geknutseld. Dat soort dingen vallen mij op en kunnen mij mateloos irriteren. Ik zou het anders doen, beter doen. Tja, misschien ben ik te perfectionistisch en moet ik leren me wat meer te geven en te ontspannen. Niet zo kritisch zijn op anderen, wat meer complimenteus zijn en anderen in hun waarde laten. Die vijftien minuten in de wachtkamer waren een mooi moment voor zelfreflectie.

Om precies half twee hoor ik een deur open gaan. “ Nog bedankt voor het klaarzetten” zegt een fijne stem tegen de assistente. “ Graag gedaan hoor “ , is de vriendelijke respons. Achter mij vervolgt de stem: “ Meneer Zaneck ? “

“ Ja, dat ben ik “ en terwijl ik op sta volg ik de vrouw naar de behandelkamer. Halverwege geven we elkaar een hand en stellen ons aan elkaar voor.

“ Axel “

“ Alexia “

En ze lacht. Het lijkt meer dat ze me toelacht en hierdoor raak ik enigszins verward en volg haar verder de behandelkamer in.

De deur gaat dicht.

“ Neem plaats “ , en terwijl ik dat wil gaan doen giechelt ze een beetje. En dan kijk ik voor het eerst diep in haar ogen. Zou er iets op mijn neus zitten ? Of lacht ze me nu uit? Nu ben ik best gezegend met een aardige dosis mensenkennis maar voor het eerst in mijn leven kan ik niet plaatsen wat ogen mij willen vertellen. Ik blijf in haar ogen kijken. Terwijl haar glinsterende blik mij doet kalmeren krijg ik even de tijd om haar voor het eerst helemaal te zien. Ze is mooi, heel mooi. Geen superlatieven zijn nodig om dit te benadrukken. Ze is namelijk gewoon heel erg mooi. In die paar seconden dat ik haar voor mij zie staan zie ik een vrouw met een mooi lichaam, alles in juiste verhouding alsof de blauwdruk voor de perfecte vrouw door God zelf hier is gepositioneerd. En oh nee, ik bedoel er niets seksistisch mee, integendeel. Haar donkere haren, strak geëpileerde wenkbrauwen en levendige ogen, alles is op en top verzorgd. In perfectie maar met een subtiele en elegante eenvoud. Ze is een natuurlijke, exotische schoonheid die ’s morgens opstaat en zo de deur uit kan lopen.

Maar het is haar houding, haar manier van lopen die mij verwarmen en verder een stijlvol geheel maken met haar perfecte lichaam.

Terwijl ik mag gaan liggen loopt ze naar de schuifpui van het buitenterras om deze te sluiten.

“ Ben je bang dat ze me horen gillen als je zo dadelijk bezig bent? “ Terwijl ik dat zeg heb ik al spijt van mijn puberaal gestamel. Maar ik zou het nog erger maken.

“ Ga maar liggen hoor “

“ En jij, ga jij dan om mijn stoel heen dansen? “ Ja, dit klinkt inderdaad nog erger.

Maar ze lacht gelukkig en ik begin aan mezelf te twijfelen of ik wel helemaal lekker ben.

“ Ik zal er eens voor gaan liggen” , zeg ik. Jaja ik maak het alleen maar erger.

Vanaf dat moment kan ik alleen nog maar haar ogen zien. Haar gezicht wordt grotendeels bedekt door haar mondkapje maar ook dat staat haar erg goed. Ik weet niet hoelang ik daar zo ongemakkelijk heb gelegen maar voor mijn gevoel waren het uren die dagen had mogen duren.

Ik kan, soms gedwongen, alleen nog maar in haar ogen kijken. Ze stralen rust en liefde uit en met haar gezicht zo dicht bij dat van mij is dat een zeer aangenaam gevoel.

Maar dan begint het eigenlijk pas. Ze begint volop te praten, over haar leven, haar komst naar Nederland 12 jaar geleden, haar interesses en met gemeende belangstelling vraagt ze naar mijn leven, wat ik doe, wie ik ben. Ze vertelt over haar dromen, wat ze nog wilt bereiken. En terwijl het voor mij moeilijk is om evenveel terug te praten doordat ze met haar handen in mijn mond aan het wroeten is lukt het aardig om een fijn gesprek te hebben. Af en toe is er een korte pauze, gewoon om even te kunnen te praten.

Wat zij niet weet is dat ik al heel lang niet zo’n geanimeerd gesprek heb gehad met iemand en misschien dat ik daarom maar blijf denken aan die paar uur samen. Ik kan me ook niet voorstellen dat het haar gewoonte is om met iedereen hetzelfde gesprek te houden en je zo open te stellen.

Alexia heeft een open karakter en ik merk dat ze zoveel liefde te geven heeft en geniet van haar leven. Ik heb het misschien laten merken maar ik ben heel erg geïnteresseerd geraakt in haar en in haar leven. Ja, zelfs zou ik er direct een deel van willen uitmaken. Natuurlijk kan ik de verkeerde indruk hebben gekregen maar dan ligt dat echt aan mij en mijn door liefde verdwaasde blik.

Onze afspraak loopt 2 minuten uit als er op de deur wordt geklopt. De behandeling is net teneinde en door de tijd gedwongen moeten we snel afscheid nemen. Bij de handdruk kruisen onze blikken elkaar nog en ik merk dat we beiden elkaar nog even nakijken.

Ik heb nooit geloofd in liefde op het eerste gezicht maar na die dag is niets meer hetzelfde voor mij. Niets is nog wat het is geweest na die dag. Ik heb het warm, slaap slecht en kan moeilijk eten. Jaja, heel erg puberaal allemaal maar ik kan ook niet helpen wat ik voel.

Ik heb nog twee maanden om af te koelen want dan is onze volgende afspraak.

Natuurlijk heb ik Alexia gezocht en gevonden via Facebook. Mijn uitnodiging heeft ze geaccepteerd. Wat nu? Ik kan alleen mezelf blijven zoals ik haar ook heb verteld dat ik altijd mezelf blijf. Er is nog zoveel dat ik haar kan en wil vertellen en ik wil nog zoveel meer van haar weten. Ik hoop dat we de kans krijgen om eens verder te praten. Ze vindt het ook het een leuk idee….

Geen opmerkingen:

Een reactie posten